Język, komizm Moralności pani Dulskiej
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Język
Jest ogromną zaletą utworu. Z pewnością czerpała tu Zapolska ze swojego aktorskiego doświadczenia. Zgodnie z zasadami naturalizmu język jest prosty; to niemal mowa potoczna, dlatego występują prymitywizmy, dialektyzmy. Składnia też ma być prosta, a to oznacza, że niekoniecznie poprawna. Każdy bohater posługuje się swoim specyficznym językiem. Zdania Dulskiej są pełne, okrągłe, czuć w nich ogromną pewność siebie. Zbyszko i Juliasiewiczowa posługują się językiem młodopolskich artystów – niedbałym, ekscentrycznym, czasem zaskakującym. Hesia stara się to naśladować. Język Meli jest łagodny i melancholijny jak ona sama. Charakterystyczne jest też milczenie Dulskiego.

Komizm
Śmiejemy się z krzyków Dulskiej, która wydaje wszystkim polecenia. Śmiejemy się z usprawiedliwień, dlaczego trzyma kokotę. Jednak z pierwszego przykładu wynika skąpstwo, z drugiego obłuda, a te już nie śmieszą.

Zapolska stosuje dowcip językowy i sytuacyjny. Generalnie śmieszy sposób, w jaki Dulska postępuje z rodziną. Jest do przesady skąpa, ubiera się w dziwne, jakby była przebrana. Komiczny jest też Dulski, gdy spaceruje wokół stołu. Swoje milczenie przerywa jednym tylko zdaniem. Śmieszy też scena, w której Zbyszko siłą sadza na kanapie Hankę obok matki i każe ogłosić, że „obie panie Dulskie przyjmują”.




  Dowiedz się więcej
1  Krytyka mieszczaństwa
2  Dulszczyzna
3  Czas, miejsce akcji, budowa utworu



Komentarze
artykuł / utwór: Język, komizm Moralności pani Dulskiej




    Dodaj komentarz (komentarz może pojawić się w serwisie z opóźnieniem)


    Imię:
    E-mail:
    Tytuł:
    Komentarz:
     





    Tagi: